شمس لنگرودی

محمدتقی جواهری گیلانی؛ مشهور به شمس لنگرودی، شاعر و پژوهشگر، در سال 1329 در محلۀ آسید عبدالله لنگرود به دنیا آمد.وی در خانواده‌ای مذهبی بزرگ شد. پدرش آیت‌الله جعفر شمس لنگرودی از روحانیان و امام‌جمعهٔ لنگرود بود. این شاعر پرکار، دوره دبستان و دبیرستان را در لنگرود و دورۀ دانشگاه را در رشت گذراند.
لنگرودی سرودن شعر را از دهه 1350 آغاز کرد و نخستین دفتر شعرش با نام «رفتار تشنگی» در سال 1355 منتشر شد. وی پس از انتشار مجموعه‌های «خاکستر و بانو» و «جشن ناپیدا» در اواسط دهه 1360 به شهرت رسید.
در سال‌های پرتب‌وتاب دهه 1360 از او چهار مجموعه شعر منتشر ‌شد؛ سپس حدود 10 ‌ سال را با سکوت در شعر ‌گذراند و سرانجام در سال 1379، مجموعه شعر «نت‌هایی برای بلبل چوبی» را به بازار کتاب عرضه کرد.
این شاعر در دهه 1380 «سال‌های سکوت و کم‌کاری» را جبران می‌کند؛ در این سال‌ها هشت مجموعه شعر از او منتشر ‌شد که برخی از آنها عبارت‌اند از: «پنجاه و سه ترانه عاشقانه»، «رسم کردن دست‌های تو» و «شب، نقاب عمومی است».