حواست هست

کتاب حواست هست فاطمه گردنش را سیخ نگه داشته بود و حواسش بود که گل نیفتد. دلم می خواست میان ذهنش، جایی میان ابر بالای سرش، قاطی رویایش بودم. آن وقت لابد می فهمیدم از خودش با گل میان موهایش چه تصوری دارد، که آنطور چرخ می زند و ناز می کند. کاش گل را من آنجا کاشته بودم بجای زیبا. فاطمه که رفت از کنارم، کی رفتم دنبالش، بهانه می کردم که می رود توی دست و پا و یا مزاحم می شود برای فیلمبرداری شان. میان همه لبخند هایم و سلام احوال پرسی هایم و توضیح برای اینکه چرا دیر آمده ام، حواسم به فاطمه است به نگاه هایش که واقعا نمی دانستم کجا نشسته اند.