« دویدن تا مردی که جلوتر است» روایت جداگانه از دو قصه عاشقانه است که در دو زمان مختلف روی می دهد. قصه اصلی این کتاب حکایت دو دلداده به نام «تهیان» و «سلما» است که در روزگار پیشین زمانی که مسلمانان بر سر دو راهی انتخاب رستگاری ایستاده بودند، به همدیگر دل بسته بودند. جدال عشق و حقیقت همیشه وجود دارد آیا می توان بین عشق و حقیقت، حقیقت را فدا کرد؟
اگر حقیقت خود عشق باشد و عشق جلوه ای از آن، پس همه چیز یک چیز است، انتخاب مفهومی ندارد.
همیشه از دل جدال بین عشق و حقیقت مسیری روشن ظاهر می شود. این کتاب ثابت می کند دوست داشتن به مباحث اعتقادی عمق می بخشد، تعصب را دور میک ند و تلاش افراد به سمت فهمیدن پیش می رود تا مقابله و مخالفت. محبت بهترین سامانه ارتباطی دو اندیشه است. نرم افزاری که درستی را بهتر نشان می دهد. داستان موازی و غیر اصلی این کتاب نیز ثابت می کند که اعتقادات چقدر عشق را به خطر می اندازد و همیشه این باور صحیح اعتقادی است که میانجی رسیدن عشاق به یکدیگر است.
«تیهان» و «سلما» یا « علیرضا و مینا» نماینده ای از دو نسل با یک تاریخ هستند که سایه اندیشه و باورهای اعتقادی آنان را به سمت جدایی می کشاند و فقط زبان روشن اعتقاد صحیح نجات دهنده است.
«سید محمد سادات اخوی» نویسنده این کتاب به عنوان یک اثر دینی و تاریخی توانسته است به خوبی ضمن امانت داری تاریخی، نابسامانی های تاریخ را با نخ داستان به صورت پیوسته نمایش داده و ذهن مخاطب را با خود همراه کند.
« مرد به سوی تیهان خیز بر می دارد… آرام و سنگین… چنان که تیهان، منتظر سخنی برخاسته از تهدید می شود. مرد میگوید:
شمشیر علی، آلوده به خوان عزیزان من است…
نمی خواهم کسی همسر برادرزاده ام باشد که ارادتمند علی است… ارادتمند صاحب شمشیری که غرق خون بزرگان و جوانان قریش و قبیله های دیگر حجاز است…اگرچه بگویی به امر محمد بوده است…»