جنگل وارونه

شعر این کلمات را در خود داشت:
نه زمینی بایر، که جنگلی وارونه
شاخ و برگ درختان، چسبیده به دل زمین کورین انگار که جانش بسته به یافتنِ آنیِ پناهگاهی است، کتاب را زمین گذاشت. هر لحظه ممکن بود تمام آپارتمان تعادلش را از دست بدهد و وارونه شود و از خیابان پنجم به سنترال پارک پرتاب شود.
بعد باز جلد کتاب را نگاهی کرد. به آن خیره شد. بعد یک دفعه از تخت بیرون پرید و شماره رابرت وینر را با تلفن گرفت.