در قسمتی از این کتاب می خوانیم :
ماه ها بود قصد داشتم در بین انبوه کارهایم، ساعاتی را به دیدار از محلات شهر تهران اختصاص دهم، اما دوست داشتم این دیدارها اداری و رسمی نباشد. می خواستم در هر محله به ساکنان، کسبه، موسسات و مردم نزدیک شوم و با برقراری رابطه ای همدلانه با اهل محل، کاری کنم که دریچه دل هایشان را به رویم بگشایند و صمیمانه از گذشته و حال محله خود، خاطره هایشان و مشکلات و دغدغه هایشان بگویند. این کار را در سومین دوره شورای اسلامی شهر تهران، با گروهی از جوانان و اهالی محله عودلاجان تجربه کرده بودم و نتایج خوبی از آن گرفته بودم و اینک تصمیم داشتم آن دور را تسلسل ببخشم. این شد که با خودم قرار گذاشتم در روزهای تعطیل، به ویژه جمعه ها که در اختیار خودم بود، به دیدار مردم نازنینی که بنا به مسئولیتم در شورای شهر، آنها را به چشم افراد خانواده ام نگاه می کردم، بروم و سنت حسنه صله رحم را با گذراندن ساعاتی در کنار آن ها به جا بیاورم و... .
