از اینجا تا بی نهایت - دورنمایی از آینده علم

کتاب از اینجا تا بی نهایت؛ دورنمایی از آینده علم نوشتهٔ مارتین ریس و ترجمهٔ محمدابراهیم محجوب و ویراستهٔ نسرین خسروی است و نشر نی آن را منتشر کرده است. ما بیش از هر زمان دیگری تحت تأثیر علم هستیم: کاربرد علم زندگی ما را دگرگون می کند و یافته های علمی به درک ما از جهان و آن چه ورای آن است عمق می بخشند. این دگرگونی ها عمدتا سودمند هستند اما غالبا با تهدیداتی همراه اند و از نظر اخلاقی ما را به چالش می کشند. در چهل وپنج میلیون قرن تاریخ زمین، این نخستین قرنی است که در آن، نوعی از انواع، یعنی نوع بشر، این قدرت را دارد که سرنوشت سرتاسر زیست کره را رقم بزند.

درباره ی کتاب از اینجا تا بی نهایت؛ دورنمایی از آینده علم

دکتر ریس معتقد است پرسش هایی درباره ی منشأ انسان، حیات در فضا، سرنوشت دوردست ما، و قوانین طبیعت، و پرسش هایی که هنوز پاسخی برای آن ها نیافته ایم و پاسخ برخی از آن ها را شاید هرگز نتوانیم پیدا کنیم، برای بسیاری از مردم جذاب اند. اما گذشته از این جذابیت، دلیلی متفاوت داریم برای این که چرا مفاهیم کلیدی علمی چنین انتشار گسترده ای دارند و آن این است که اگر حسی نسبت به علم نداشته باشیم (و بلد نباشیم چگونه ریسک و عدم قطعیت را ارزیابی کنیم) نمی توانیم به عنوان شهروند در زنجیره ی فزاینده ی مسائل مهم سیاسی (مانند انرژی، بهداشت، محیط زیست، و از این دست) که وجه علمی دارند مشارکت کنیم.

خواندن کتاب از اینجا تا بی نهایت؛ دورنمایی از آینده علم را به چه کسانی توصیه می کنیم

این کتاب را پژوهشگران علوم نوین و فلسفهٔ علم پیشنهاد می‌کنیم. این کتاب برای دانشجویان، پژوهشگران و افرادی که به دنبال درک بهتر از پیشرفت‌های علمی و تاثیرات آن‌ها بر جامعه هستند، مفید خواهد بود. همچنین، افرادی که به آینده‌پژوهی علاقه دارند و می‌خواهند دیدگاهی جامع از مسیرهای علمی و فناوری‌های آینده داشته باشند، می‌توانند از این کتاب بهره‌مند شوند.

در بخشی از کتاب از اینجا تا بی نهایت؛ دورنمایی از آینده علم می خوانیم

«من اخترشناسم ولی گاهی مرا با اختربین‌ها عوضی می‌گیرند. من نه رمل و اسطرلاب دارم و نه پیشگو هستم. ازقضا سابقهٔ پیشگویی‌های علمی افتضاح است. گراهام بل وقتی تلفن را اختراع می‌کرد با شوروشوق گفت روزی خواهد آمد که هرشهر آمریکا یکی از این‌ها داشته باشد. فیزیک‌دان بزرگ لرد رادرفورد قاطعانه می‌گفت انرژی هسته‌ای یاوه است. تامس واتسون بنیان‌گذار آی‌بی‌ام گفت: «گمان می‌کنم در کل جهان برای پنج کامپیوتر بازار وجود داشته باشد.» و یکی از پیشینیان من، یعنی یکی از اخترشناسان سلطنتی انگلستان گفته بود سفر فضایی اراجیف محض است. به‌جای نقل این پیشگویی‌های خجالت‌آور بهتر است بپردازم به یک پرسش کلیدی: در رویارویی با تنش‌هایی که در دهه‌های آینده در انتظار جهان است، چگونه می‌توانیم علم را در خدمت تنش‌زدایی به‌کار بگیریم و نه تنش‌افزایی؟