نظریه تاریخی انقلاب اسلامی - در بازخوانی اندیشه

کتاب «نظریۀ تاریخی انقلاب اسلامی: در بازخوانی اندیشۀ رضا داوری اردکانی، محمد مددپور، حسین کچویان و دیگران»، که به دست محمدسجاد صفار هرندی گردآوری شده و با همکاری نویسندگانی چون علیرضا بلیغ، محمد جمشیدی و میرحامد حری منتشر شده، در واقع تلاشی است عمیق و جامع برای بازنگری و تحلیل نظریه‌های تاریخی مرتبط با انقلاب اسلامی ایران.

درباره کتاب نظریۀ تاریخی انقلاب اسلامی

این اثر به صورت مدون و منظم به بررسی و تفسیر تأملات نظری شماری از متفکران برجسته و تأثیرگذار در دوران پس از انقلاب می‌پردازد و سعی دارد تا با نگاهی دقیق به خطوط اصلی نظریه‌های تاریخی انقلاب اسلامی، ضمن ارائه ی اطلاعات غنی، به درک عمیق‌تری از این پدیده تاریخی کمک کند. در پیش‌گفتار کتاب تأکید شده که حوزه مطالعات نظری انقلاب اسلامی، از زمینه‌های پژوهشی مهم و جذاب است که در سال‌های اخیر توجه ویژه‌ای برای تحقیق و بررسی در پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی به آن معطوف شده است. لذا، هدف این کتاب نیز سودمند ساختن خواننده از تأملات نظری موجود در خصوص انقلاب اسلامی و تحلیل عمیق آن است.

خواندن کتاب نظریۀ تاریخی انقلاب اسلامی را به چه کسانی توصیه می‌کنیم

این کتاب به کسانی که به مباحث اجتماعی، سیاسی و فرهنگی ایران و به ویژه به انقلاب اسلامی علاقه‌مندند، به دانشجویان رشته‌های علوم سیاسی و اجتماعی، پژوهشگران و پژوهشگران جوان و همچنین به هر کسی که به دنبال درک بهتر و عمیق‌تری از تأثیرات تاریخی و نظریه‌های مرتبط با این انقلاب بزرگ است، پیشنهاد می‌شود. در نهایت، این اثر را می‌توان به عنوان یکی از منابع مهم و کلیدی در حوزه مطالعات انقلاب اسلامی معرفی کرد که نه تنها از جنبه نظری بلکه از لحاظ تاریخی نیز به خوانندگان کمک می‌کند تا با نگاهی نو و متفاوت به این رویداد مهم بپردازند و از درون مایه‌های تفکر نظری متفکران بزرگ در این حیطه بهره‌مند شوند. 

در بخشی از کتاب نظریۀ تاریخی انقلاب اسلامی می‌خوانیم:

تجربه انقلاب با خود درکی از مفهوم تبدل و دگرگونی را به ارمغان می‌آورد که ناگزیر به تقویت تأمل تاریخی منتهی می‌گردد. زیروزبر شدن آنچه پیش‌تر سخت و استوار تلقی می‌شد برهم‌خوردن چیدمانی از اشیاء و معانی که تاکنون بدیهی انگاشته می‌شد تأسیس اساس نظمی نوآیین نوعی تجربه روحی و شهودی از تولد «خویشتن» جدید و قرارگرفتن روند تحولات روی دور تند همه‌وهمه برانگیزنده التفات تاریخی بود. شوریدن مردم ایران بر رژیم «تجددگرا» و «توسعه‌گرا» و عرفی گراه، ولو مستبد و سرکوبگر که مستظهر به حمایت و همراهی قدرت‌های بزرگ بین‌المللی است و کامیابی در سرنگون‌کردن آن دست‌کم آن زمان چیزی نبود که با مفروضات و کلیشه‌های رایج سازگار باشد. کلان‌روایت تاریخی از رژۀ یک‌پارچه تاریخ جهانی به‌سوی وضع تجدد و غلبه توسعه و عرفی گرایی ظاهراً مورد نقضی یافته بود...