پنجره ای رو به خانه - روایت زندگی زهرا صادقی مادر 10 فرزند

 کتاب «پنجره‌ای رو به خانه ما» است پنجره‌ای از یک زندگی به‌سوی شما باز می‌کند تا نظاره‌گر تصویر قابی باشید که برای بسیاری تبدیل به خاطره‌ای دور و غریب شده است. زهرا صادقی، بانوی جوان در روزگاری که تصویر مطلوب و غالب از خانواده با یک یا دو بچه ترسیم می‌شود با انتخاب مسیری متفاوت با ده فرزندش تصویر دیگری ساخته است.

 در بخشی از این کتاب می‌خوانید: 

 «بچه‌ها دور من و محمد حلقه می‌زنند. بالا و پایین می‌پرند و جیغ می‌زنند. تخت صورتی و مشکی که برای نادیا خریده بودیم را توی سالن گذاشته‌ایم. محمد را توی تخت می‌خوابانم. ابراهیم می‌گوید: مادر! اگه گریه کرد، من بلندش می‌کنم. علی عینکش را روی صورتش جابه‌جا می‌کند و می‌گوید: وای چقدر کوچولوئه! نادیا لب‌هایش را روی دست محمد می‌گذارد؛ انگار گل بو می‌کند.
 دنبال مجتبی می‌گردم. تازه، تاتی‌تاتی راه می‌رود. از روی مبل‌ها بالا رفته و بالای تخت ایستاده است. از چشم‌های گرد و خیره شده‌اش خنده‌مان می‌گیرد. علی می‌گوید: «مادر! فکر کنم مجتبی نفهمیده این بچه‌ست.» نادیا نخودی می‌خندد و می‌گوید: آخه شکل عروسکه!
 از خنده‌ها و ذوق بچه‌ها، قند توی دلم آب می‌شود.»