این کتاب از اولین نمونه های رمان تاریخی در زبان فارسی است که حدود صد سال پیش نوشته شده است. نثر این‌ کتاب‌ ، از سویی ادامه‌ی داستان عیّاری فارسی مانند سمک عیّار و امیر ارسلان است و از سوی دیگر ، از رمان‌های الکساندر دوما و جرجی زیدان متأثر شده است. این رمان ، تصویری از زندگی اجتماعی مردم فارس و حوادث قرن هفتم هجری در این منطقه را ارائه می دهد.

درباره کتاب شمس و طغرا :

موضوع‌ این کتاب‌ مربوط‌ به‌ دوران‌ بیست‌ و چهار ساله‌ای‌ از قرن‌ هفتم‌ و مصادف‌ با دوران‌ پرآشوب‌ مغول‌ و حکومت‌ مهدعلیا آبش‌ خاتون‌ است‌ ، و با اینکه زمینه‌ی اثر ، تاریخی است ، نویسنده آن را با روایت داستانی عاشقانه و گیرا ، که سرشار از ماجراهای هیجان‌آفرین است همراه کرده است. قهرمان‌ اصلی‌ این‌ رمان‌ ، شمس‌ یا شمس‌الدین‌ یکی‌ از شاهزادگان‌ خاندان‌ اتابکان‌ فارس‌ است‌ که‌ دلدادگی شورانگیز او به دختر امیر مغول ، التاجو بهادر ، و مخالفتش با سلطه‌ی‌ مغول‌ بر ایران‌ باعث ایجاد صحنه‌های‌ پرهیجان‌ احساسی واجتماعی شده است.