درختان بی تاب

کتاب «درختان بی‌تاب»، مجموعه‌ی اشعار مجتبی احمدی، شاعر ایرانی است که گزیده‌ای از سروده‌های او در فاصله‌ی سال‌های 1378 تا 1389 را در بر می‌گیرد. این مجموعه به دو فصل مجزا تقسیم شده است: فصل اول با عنوان «گل‌های مریم زود بو بردند…» که شامل شعرهای اجتماعی و عاشقانه‌ی احمدی است. فصل دوم با عنوان «احساس می‌کنی که زمین، آسمان شده است»، نیز به شعرهای آیینی و مذهبی شاعر اختصاص دارد. این ساختار دوفصلی، تنوع مضمونی و رویکردهای مختلف شاعر را در طول یک دهه‌ی فعالیت شعری به نمایش می‌گذارد.

درباره کتاب درختان بی‌تاب

این مجموعه شعر، به دلیل تنوع مضمونی در دو حوزه‌ی اجتماعی-عاشقانه و آیینی، نمایانگر گستردگی دغدغه‌های شاعر است و مروری بر یک دهه‌ی فعالیت شعری مجتبی احمدی را فراهم می‌آورد.
یکی از ویژگی‌های برجسته‌ی این اثر، استفاده از شعر سپید (آزاد) با رویکردی تأملی و نوستالژیک است. بریده‌ی آورده‌شده، با تکرار دقیقِ فعل بستن طناب به دو درخت یکسان، و مقایسه‌ی نشستن و تاب خوردنِ کودکی با ایستادن و رخت پهن کردنِ بزرگسالی، بر مفهوم گذر زمان، ثبات مکان در مقابل تغییر حالات روحی انسان تأکید می‌کند.
این شعر با طرح اینکه «ما با کودکی‌هامان هیچ فرقی نداریم/ فقط مثل آن دو درخت بی‌تابیم»، یک تناقض عمیق را مطرح می‌کند؛ ثبات ظاهری انسان در مقابل ناآرامی درونی او که از طریق بی‌تابی درختان بیان شده است. این اثر در مجموع، نه تنها با مضامین عاطفی و آیینی خود، بلکه با استفاده از زبان ساده و تصویرسازی عمیق، به خوبی حال و هوای شعر دهه‌ی هشتاد و نود خورشیدی را منعکس می‌کند.

خواندن کتاب درختان بی‌تاب را به چه کسانی توصیه می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به شعر معاصر، به ویژه شعر سپید با مضامین اجتماعی، عاشقانه و آیینی که به دنبال تجربه‌ی شعری با محوریت مفاهیم نوستالژی، گذر زمان و بی‌تابی درونی هستند، توصیه می‌شود.

در بخشی از کتاب درختان بی‌تاب می‌خوانیم

«دقیقاً همین طناب را می‌بستیم به همین دو درخت... ـ چون درخت دیگری نبودـ می‌بستیم و می‌نشستیم و در بادها تاب می‌خوردیم، امروز هم دقیقاً همان طناب را ـ حتی دقیق‌تر از آن روزـ می‌بندیم به همان دو درخت... ـ چون درخت دیگری نیست ـ می‌بندیم و می‌ایستیم و در بادها رخت پهن می‌کنیم ما با کودکی‌هامان هیچ فرقی نداریم فقط مثل آن دو درخت بی‌تابیم»