سیاست گذاری فرهنگی رویکرد های بنیان های نظری - مقدمه ای بر تبیین رویکرد جدید هدایت گری فرهنگی

کتاب «سیاست‌گذاری فرهنگی: رویکردهای بنیان‌های نظری»، نوشته‌ی محمد پور کیانی، به بررسی مفاهیم بنیادین و تبیین رویکرد جدیدی تحت عنوان «هدایت‌گری فرهنگی» می‌پردازد. این اثر با نقد دو رویکرد رایج در حوزه‌ی سیاست‌گذاری، تلاش می‌کند تا بر اساس بیانات و عملکرد حاکمان دینی، مدلی تفصیل‌یافته ارائه دهد که در آن سیاست‌گذاری نه به عنوان یک امر ایستا، بلکه به مثابه‌ی یک فرایند و حرکت از وضع موجود به سوی وضع مطلوب تعریف می‌شود. در این نگاه، تعالی فرهنگی از دل زندگی انضمامی و واقعی انسان‌ها جوانه می‌زند.

درباره کتاب سیاست گذاری فرهنگی رویکردهای بنیان‌های نظری

این کتاب در ژانر علوم سیاسی، مطالعات فرهنگی و مدیریت راهبردی قرار می‌گیرد و بر تولید ادبیات نظری در حوزه‌ی سیاست‌گذاری متمرکز است. نویسنده پژوهش خود را پاسخی به سه نیاز اساسی می‌داند: ایجاد یک سنت نظری منسجم، جمع‌بندی مباحث نظری موجود و انجام مطالعات تطبیقی میان گفتمان‌های مختلف برای یافتن نقاط اشتراک و افتراق.
در این رویکرد، مفاهیم کلیدی همچون فرهنگ، دین، حکومت و انسان بازتعریف می‌شوند. برخلاف مدل‌های سنتی که سیاست‌گذاری را صرفاً در لایه‌های بخشنامه‌ای و دستوری می‌بینند، رویکرد «هدایت‌گری» بر روند و حرکت تأکید دارد. هدف این است که نشان داده شود چگونه می‌توان با استفاده از مبانی دینی و حکومتی، بستری فراهم کرد که رشد وجودی انسان‌ها در متن زندگی روزمره محقق شود.
این اثر در مجموع، یک منبع نظری مهم برای سیاست‌گذاران و پژوهشگرانی است که به دنبال فهمی عمیق‌تر از نسبت میان حاکمیت و فرهنگ در بستر اندیشه‌ی اسلامی و انقلابی هستند و می‌خواهند مدل‌های غربی یا ایستا را با نگاهی پویا و تعالی‌بخش جایگزین کنند.

خواندن کتاب سیاست گذاری فرهنگی رویکردهای بنیان‌های نظری را به چه کسانی توصیه می‌کنیم

این کتاب به دانشجویان و اساتید رشته‌های سیاست‌گذاری فرهنگی، مدیریت فرهنگی، علوم سیاسی و همچنین مدیران و برنامه‌ریزان نهادهای حاکمتی که در پی یافتن چارچوب‌های نظری نوین برای هدایتگری فرهنگی در جامعه هستند، توصیه می‌شود.

در بخشی از کتاب سیاست گذاری فرهنگی رویکردهای بنیان‌های نظری می‌خوانیم

پژوهش حاضر برای تحقق سه نیاز در دستور کار قرار گرفته است اول؛ توجه به ایجاد سنت نظری برای مطالعات سیاست گذاری فرهنگی است؛ دوم؛ توجه به جمع بندی اولیه مباحث نظری به جای تولید ابتدایی نظریه و سوم؛ مطالعه تطبیقی گفتمان‌های نظری برای تشخیص نقاط افتراق و اشتراک مب¹احث نظری به این منظور ابتدائا مفاهیم بنیادین سیاست گذاری فرهنگی را احصا کرده و موضع گفتمان‌های نظری مختلف را نسبت به آنها بیان کرده است.