تاریخ طبیعی دین

این کتاب همراه با اثر دیگر او در همین زمینه به نام «گفت وگو هایی درباره دین طبیعی» سر آغاز مبحثی در علوم اجتماعی است که اینک به نام فلسفه دین شناخته میشود.

هیوم در این کتاب در جهت شناخت نیاز انسان به دین ، برداشت فلسفی از دین را از برداشت تاریخی آن جدا کرده است. به این معنی که هر نوع استدلال عقلی برای اثبات دین فطری و طبیعی، از فرآیندهای ذهنی و واقعی که دین از آن برمی آید، متفاوت است. در نظر او، دیانت بر شالودۀ طبیعت و فطرت انسانی استوار است و نه بر عقل و ایمان. 

درباره کتاب تاریخ طبیعی دین

هیوم در "تاریخ طبیعی دین" با این مشاهده شروع می کند که تنوع زیادی در سلیقه افراد وجود دارد .  با این حال ، هیوم استدلال می کند که یک مکانیسم مشترک در طبیعت انسان وجود دارد که موجب چنین قضاوت هایی می شود و حتی توجیهی نیز برای آنها فراهم می کند.
 علاوه بر این ، او استدلال می کند که این مسئله هنوز هم امکان بهینه سازی سلیقه زیبایی شناختی فرد را فراهم می کند. هیوم در "تاریخ طبیعی دین" این فرضیه را مطرح می کند که تنوع و اختلاف نظر زیاد در مورد موضوعات مختلف دارای دو منبع اساسی است
 1 - احساسات، که تا حدودی از نظر طبیعی متفاوت بوده و 2 - امکانات اساسی، که قابل پرورش هستند. هر فرد ترکیبی از این دو منبع است و هیوم در تلاش است تا خصوصیات تحسین برانگیز یک منتقد را ترسیم کند، تا بتواند حس طبیعی زیبایی شناسی خود را در یک چارچوب معتبر استدلالی تقویت کند. 

کتاب در پانزده بخش کوتاه تدوین شده که برخی از مباحث آن عبارت اند از این که شرک، نخستین دین آدمیان بوده است ، بحثی در بنیادها و انواع شرک ، پیدایش یکتاپرستی از شرک و تأیید آن ، مقایسۀ ادیان با یکدیگر بر مبنای آزارگری و بی آزاری ، یا تعصب و تساهل ، خرد و بی خردی ، یا میزان شک و یقین در آن ها ، تصورات شک آمیز در ادیان عامی ، و اثر بد دینی های عامیانه بر اخلاق.