هشت قرن کسوف - ناگفته هایی از حضرات شمس و مولانا به انضمام سروده هایی از شمس تبریزی

کتاب پیش رو، نوشتاریست از سالمندی خامدست و خسته خاطر، در غربتی ناگزیر و دیرپای، با کوره‌سواری در حد خواندن و نوشتن. هر چند بیش از نیم قرن کار گل روزانه در شباب و شیب به قلم‌ زدن سپری شده لیکن در زمینه نگارش، پای از آستان نامه‌ پراکنی‌ های معمول و مرسوم فراتر نرفته است و لفظ خامدست گواه این انشا و اشاره‌ ای به همین معناست. گفتاری که در پیش است حاصل بیش از سی سال همنشینی تنگاتنگ با مقالات حضرت شمس تبریزی و دیوان غزلیات حضرت مولانا جلال‌ الدین محمد می‌ باشد که در انزوای غربت، یگانه مونس و همدم این دور افتاده بوده‌اند. دوام ایام دوری انگیزه‌ ای بود که دل بستگی نخستین به شیفتگی پسین بکشد و مرور مکرر گفته‌ها و غزلهای عارفانه‌ی آن دو برکشیده‌ ی روزگار، از سرافزونی به تامل و تعمث افزونتری بیانجامد. در پی این دلبستگی و شیفتگی، بعد از دیرزمانی موهبتی روی نمود و رشحاتی لطیف و جانبخش از درک معانی مکتوم آن دو اثر بی‌ بدیل، از دورجایی در ضمیر؛ آغاز به تراویدن کرد.