چگونه رنجی را که نمی توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم

جورنال چگونه رنجی را که نمی‌توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم جایی است برای بیان حقیقت، تمام حقیقت درباره‌ی سوگ شما؛ اینجا جایی است که سوگ شما می‌تواند کش بیاید و هرقدر که می‌خواهد پرسروصدا، طولانی، شریر، اسفناک، غمگین و شیرین باشد، بدون اینکه کسی بخواهد آن را زیبا جلوه دهد یا شما را تحت فشار بگذارد (حتی می‌توانید بخش‌های زیبای آن را یادداشت کنید) و جایی برای کاوش چیزهایی است که حتی ذره‌ای هم که شده سوگ‌تان را تسکین می‌دهند. این صفحات، پذیرای همه‌چیز هستند. اگر می‌خواهید سوگ‌تان را تسکین دهید، باید راه‌هایی برای سکنی‌گزیدن در آن بیابید. در جورنال چگونه رنجی را که نمی‌توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم، حرف‌های کلیشه‌ای، محدوده‌ی زمانی یا فهرستی از مراحل سوگ که باید پشت‌سر بگذارید جایی ندارند. این جورنال قصد ندارد به شما کمک کند که سوگتان را فراموش یا «برطرف» کنید. در عوض، در آن دل‌گرمی، تمرین‌های مراقبت از خود و ابزارهای روزانه‌ای خواهید یافت که به شما کمک می‌کنند سوگ خود را کاوش و مدیریت کنید. درست مانند کتاب عیبی ندارد اگر حالت خوش نیست، این جورنال تعاملی نکات کاربردی دارد که به دوستان و خانواده‌تان نشان می‌دهد چطور در حین سوگواری از شما حمایت کنند. برخی از موارد کمک‌کننده‌ای که در این جورنال خواهید یافت: تمرین‌های نوشتاری و ترسیمی که به شما کمک می‌کند درد و اندوه خود را بپذیرید؛ اقداماتی لحظه‌ای برای موقعیت‌های سخت مانند هجوم ناگهانی غم، شب‌های بی‌خوابی و… راهکارهایی برای برخورد با نصیحت‌های نطلبیده و مهمان‌های ناخوانده؛ هنر حواس‌پرتی‌‌های سالم و بیانیه‌ای برای مراقبت از خود سوگوارتان؛ توصیه‌های کاربردی برای جواب‌دادن به سوال دلهره‌آور «حالت واقعا چطوره؟»؛ بخش‌هایی که می‌توانید از کتاب جدا کنید تا برای آگاهی به دوستان و همراهانتان بدهید؛ تجربه‌ی همزمان شادی و سوگ و… این کتاب به شما کمک می‌کند با خود سوگوارتان مهربان باشید و یاد بگیرید چطور در دل اندوه به زندگی خود ادامه دهید.

بخشی از کتاب

سوگ دردناک است. می‌توانیم راه‌های خلاقانه‌ای برای ارتباط برقرار کردن با آن پیدا کنیم، ولی همچنان دردناک خواهد بود. وقتی درک کنید خود سوگ مشکلی نیست که باید حل شود، ممکن است با خود فکر کنید نکند قرار است باقی عمرتان را رنج بکشید. خب، نه… میان درد و رنج تفاوتی وجود دارد. وقتی کسی (یا چیزی) که دوستش دارید از زندگی‌تان جدا شده باشد، درد پاسخی سالم و طبیعی است. درد آزاردهنده است، ولی این به معنای اشتباه بودنش نیست. قرار است تا زمانی که آرام شود وجود داشته باشد و این کار را به خواست خود انجام خواهد داد. رنج متفاوت است. رنج تمام چیزهای زیادی و اضافه‌ای است که همه‌چیز را بدتر می‌کنند و طوفان عذاب بزرگ و بزرگ‌تر خواهد شد مگراین‌که رنج قطع شود یا تغییر کند. چیزهایی که باعث رنج می‌شوند: *احساس رهاشدگی یا حمایت نشدن وقتی درد می‌کشید. *قضاوت و اندرز در روند سوگواری‌تان (که به طور معمول منفی و ناخواسته هستند.) *وقت گذراندن با افراد منفی‌نگر، بی‌هدف و درمانده *شک و تردید بسیار و خود را بیش از حد زیر سوال بردن *انکار احساسات واقعی‌تان *به قدر کافی غذا نخوردن و نخوابیدن *مجازات خود برای این که جلوی افتادن این اتفاق را نگرفته‌اید. *هر چیزی که فراتر از درد ساده‌ی فقدان شما را تحلیل ببرد و درمانده و خشمگین کند. ما نمی‌توانیم درد حاصل از فقدان را پاک کنیم، اما رنج تا حد زیادی اختیاری است. بیش‌تر اوقات می‌توانیم آن را تغییر دهیم یا جهتش را عوض کنیم، ولی ابتدا باید یاد بگیرید چطور آن را تشخیص دهید.